ผู้ใหญ่และเด็กตอนที่ 1

Jan 20, 2012 by     Comments Off on ผู้ใหญ่และเด็กตอนที่ 1    Posted under: Uncategorized

ผู้ใหญ่และเด็กตอนที่ 1

ทารกนี้เกิดมาคราเยาว์วัย
เป็นอย่างไรรู้ไหมไร้เดียงสา
ตัวเจ้านี้มีแต่แค่กายา
แม้ปัญญาน้อยนิดหาติดใจ
พ่อแม่หรือผู้ให้ได้ทุกอย่าง
ไม่ยอมห่างผูกพันอันสดใส
ถนอมเจ้าเช้าค่ำมิหนำใจ
มีหทัยแก่เจ้าเท่าชีวัน
ลูกร้องนิดชิดใกล้เร็วไวนัก
โอ้ลูกรักหลอกล่อต่อจอมขวัญ
ปลอบประโลมอย่างไรใคร่รู้กัน
พ่อแม่นั้นตระหนักรักสุดใจ
ลูกหยุดร้องจ้องแม่แลตาแป๋ว
โอ๋หยุดแล้วพูดไปไม่สงสัย
แม่พูดซ้ำอย่างนี้นี่กระไร
ลูกนั้นไซร้ไม่รู้สู่ถ้อยความ
จากไออุ่นโอบแม่แค่สัมผัส
ลูกรู้ชัดแม่ข้าฯ หาสอบถาม
ธรรมชาติอย่างนี้ที่ดีงาม
ทุกผู้นามน้อมรับกับที่เป็น
ลูกดูดดื่มนมแม่แต่ก่อนมา
ปรารถนาอย่างนั้นฉันอยากเห็น
โบราณกาลก่อนนี้มิยากเย็น
ไม่ต้องเค้นกู่ก้องร้องบอกกัน
ลูกและแม่แลตาคราลูกดูด
ไม่ต้องพูดรู้ได้ใคร่สุขสันต์
แม่และลูกสื่อรักประจักษ์พลัน
สายสัมพันธ์มีได้ในฉับไว
ลูกหลับได้เร็วไวในอ้อมกอด
ไม่ต้องพรอดวาจาว่าไฉน
แม่สุขจิตสุขแท้อยู่แก่ใจ
แม่สุขใจลูกแม่แค่ได้ยล

ผู้ใหญ่ นั่งดูทีวีกันทั้งวี่ทั้งวัน
อ้าว เล่นเกมส์ล่ะซี
ทำการบ้านเสร็จแล้วหรือ
แล้ววันนี้ต้องเรียนพิเศษอีกหรือเปล่าล่ะ
ผลการสอบครั้งที่แล้วเป็นอย่างไรบ้างไม่เห็นเอามาให้ดูเลย
ต้องเร็ว ๆ หน่อยนะ
พ่อต้องรีบไปติดต่อธุรกิจ
เออ บอกแม่ด้วยว่าวันนี้พ่อไม่กินข้าวมื้อเย็นที่บ้านเพราะพ่อต้องพบกับเพื่อน ๆ ในตอนค่ำ
อ้อ แล้วพ่อจะกลับดึกหน่อย

เด็ก (เงียบ)
แล้วเดินเลี่ยงไปที่ห้องส่วนตัวอยู่พักใหญ่
เมื่อแน่ใจว่าพ่อไปแล้วจึงกลับมานั่ง ณ ที่เดิมนั้นอีก

ผู้ใหญ่ นี่นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรเอ่ย
แล้วตื่นนอนมาตอนไหนล่ะ
คงจะตื่นนอนหลัง 9 น.ล่ะซี
แล้วพบกับพ่อและคุยกับพ่อบ้างหรือเปล่าล่ะ
พ่อออกไปตั้งแต่เมื่อไร
พ่อสั่งให้บอกอะไรกับแม่บ้างหรือไม่
เดี๋ยวแม่จะต้องรีบไปที่ร้านเสริมสวยและจะไปธุระต่อ
ลูกมีอะไรที่จะบอกกับแม่หรือไม่
ถ้ามีก็เร็วหน่อยก็แล้วกัน

เด็ก (เงียบ)
แล้วเดินเลี่ยงไปที่ห้องส่วนตัวอยู่พักใหญ่เหมือนเดิมนั่นแหละ
เมื่อแน่ใจว่าแม่ไปแล้วจึงกลับมานั่ง ณ ที่เดิมนั้นอีก

เหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นแก่ครอบครัวนี้เสมอมา
ครั้งแล้วก็ครั้งเล่า
จนกลายเป็นความเคยชิน

ผู้ใหญ่ ใครมีอะไรสงสัยเกี่ยวกับที่ครูสอนไปแล้วนั้นบ้างไหม
ถ้ามีก็ถามตอนนี้
ถ้ำไม่มีก็ทำการบ้านที่ครูสั่งเมื่อสักครู่นี้ก็แล้วกัน
อ้าว ไม่มีใครถามอะไรหรือ …

เด็ก (ยกมือขึ้นและถามดังนี้)
เมื่อเช้านี้ครูกินข้าวกับอะไรครับ
(มีเสียงฮาดังลั่นจากเพื่อนคนอื่น ๆ และมีคนหนึ่งพูดสอดขึ้นดังนี้ ก็กินข้าวกับกับซิวะไม่เห็นต้องถามเลย)
(อันที่จริง เด็กคนที่ถามนั้นอยากรู้ว่าอาหารมื้อเช้าของครูนั้นครบ 5 หมู่ตามที่ครูสอนแก่พวกเขาหรือไม่) …

ผู้ใหญ่ ก็นั่นน่ะซี
กระหนกนี้ถามอะไรไม่ได้เรื่องซะเลย

เด็ก ครูครับนกอะไรที่ตกก็แตกและนกอะไรที่ไม่เคยตกลงเลย

ผู้ใหญ่ อ้าว นี่สอนยิ่งนอกเรื่องกันไปใหญ่
ครูไม่ค่อยแน่ใจว่าคำตอบที่สอนต้องการนั้นจะตรงตามที่ครูคิดหรือไม่นะ
ดังนั้น คำถามของสอนนี้ครูยอมแพ้ก็แล้วกัน
สอนลองเฉลยให้เพื่อน ๆ รู้หน่อยซี

เด็ก สอนพูดเสียงดัง ๆ ดังนี้
นกอะไรที่ตกก็แตก คือ นกแก้วครับ
(เสียงเด็กคนหนึ่งพูดขัดจังหวะดังนี้ แล้วเหมือนกับสมญานามของนายกฯ หญิง … หรือไม่เอ่ย)
ส่วนนกอะไรที่ไม่เคยตกลงเลยนั้น คือ นกเขาครับ
(เสียงฮากันดังลั่นห้องเรียนเป็นที่ครื้นเครง)
(ในขณะเดียวดัน ครูที่มีอารมณ์เครียดก่อนหน้านั้นก็คลายลงและรู้สึกสดชื่นขึ้นอย่างประหลาด)

ณ ตอนนี้ผู้อ่านคิดอย่างไรกันบ้างเอ่ย

เด็ก โตขึ้นผมอยากเป็นรัฐมนตรีครับ

ผู้ใหญ่ อย่างงั้นเธอต้องขยันเรียน

เด็ก เอ รัฐมนตรีบางคนเคยขยันพูดเท่านั้นนี่ครับ

เด็ก โตขึ้นผมก็อยากเป็นนายกรัฐมนตรีครับ

ผู้ใหญ่ นี่ก็ยิ่งต้องเรียนสูง ๆ
ต้องสนใจการบ้านการเมือง
และเคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนฯ หลาย ๆ สมัยหน่อย …

เด็ก เอ ผมไม่เห็นตรงตามที่ครูบอกนั้นเลยครับ

รศ.สมพงษ์ ใจดี

sompongsej@sjaidee-ebook.info
http://sjaidee-ebook.info/
sompongsej@yahoo.com


Comments are closed.